Şiirin resimle buluştuğu yer / where poetry meets art
parmaklarında dünyalar
dönüyor tespihin
teşbihe yakınlığında bul
boncuklara dönüştüğünde sabrı
dakikaların yaratıcıya küfrünü
bedeninde Allah
bir camiye sıkışıp kalmış
minberi yutmuş, kubbeyi sırtlamış
ağıt yakan üç, cemaat olmuş
takkeni kaldırdıklarında
unutmak istediklerini görecekler
el yordamı imanına inat
körlüğe hürmet edecek melekler
————————————
Görsel: “Friday Prayer” by Amira Rahim
insan olabilmenin yolu
orkideler, zambaklar açarken
durmadan içinde, duramadan
solarken zamanın ormanında
bir ağaç olduğunu hatırlamak
kuvveti köklerinde bulmak
eller her sakladığında güneşi
görsel:Erin Hanson “The Path”
bir çizginin üzerinde
bir köprünün yüzünde adımların
içinden çıkamadığın çukurun
birkaç zevk kutun karamelleşmiş
kahverengi geçmişi içinde kurumlaşırken
ağzında geveleyip elinde çevirirken
zamanla kararan kararların
tadında bırakmak için değişimi
köhne köşelerde kuruyan
sen devin erişilmez gövdesinde
Naci bu gölge derin
çitlerinden kırılıyor bu gölge derin
dökülüyor yürüdükçe
yılansı kıvrılan hicranlarla sınırın
omzun bir ileri bir geri gel
istiyor musun istemiyor musun değil
uçsuz bucaksız
belli içten o kararlılıkla
unutmak kendini kifayetsiz keyfinden
bir kara deliğin peşinden
ağzı sulu aklı bulutlu kibrin
yumulu pencerelerin açılıyor
inceliğinde kara kalemin
ya şiir ya gözlerin boyu çekilir
bir çizginin üzerinde bir insan alırsın
içine dağlarının arasına yolcu
Görsel: Manyard Dixon “No Place to Go”
renklerin yerine geçen bir his
geçmişin yüzünü yerinden eder
tepetaklak dünyanın sırrıyla
yere değmeden yürümek ruhun izi
görünmez tanrının gümüş sırtında
zar zor inandığım bulutlara
fısıldarken dönüş yağmurları
hiçliğe alışkın, aşka aç der
ölümlü bağrındaki çiçekleri
Görsel: Alexandra Levasseur
çek elini eteğini öptükçe
sözcüklerimi sükunetle gömdüğüm
avuç-içi göğüslerinden
yüzümü yekliğinle ayır
tenini kendime geçirdiğim
çiğ geceleri
o elbisesiz sessiz halin
yalnızın tek kanatlı çocuğu
loş ışığın baldırlarına
peşi sıra çektiğin sırlar
gözlerinin hicran parıltısı
sürüklediğin cafcaflı uçurtmalar
ben ve benden çok adamlar
dalgalarınla yalpalarken
“ölmeyeceksin” avuntusunda topraktan
daha sahtekar ve derin yazgılar
seni benimle ıslatsın
kuyunun tutamadığı su kadar
yaslı yeşil, yosun yosun kabaran
dişi köpek balıkları ve canavarlar
bakışların; sen buharlaşırken taşlarımda
hayalinin katıksız çıplaklığı beni yıkar
tek bir öpücüğü geri döndürmek istediğimizde
zamanın kıyılarında durmak sızın, sızımız
kıvrılır da kıvrılır
arzumuzun beyaz dalgaları
Görsel: Frantisek Kupka “The Wave”
biliyorum kuşların uçuşundan seni
uzakları boynuna asmış yeşil sanki mavi
aralıyor belinden göğsüne su elleri
kanatlarından seni ruhuna soyarken
yaramaz çocuk maskelerin makyajın
yüzü gülen okların uzak kelimelerin
bırakıp giderken seherde kupkuru
bir dağın başına eteklerin döne döne
ana rahmine koca boşluklarla imrenen
gözlerin sararken vücutların ardını
doğuruyor iri iri renk bulutları
altında sürüklenen güneşten turuncu ruhun
ve sen hiç tutmadığın kadar asılıyorsun
babanın beyaz saçlarına ölümü gizlediğin
annenin resmine, kaldırım taşlarına, yapraklara gülümsüyorsun kırlangıç gölgelerine
son dersine girmiş bir öğrenci
kızıl kızıl bakarken dönülmezin eşiğinde
şekli bir kızın şiiri kuşları çok sevmiş
başka yitenler aşklar kadar serçeler
kırmasan kalbini görsen camdan inceldikçe
kendi evin gibi ve köşelerindeki kristal örümceklerle
dans etsen üzerinde zaman kadar zulüm etmeden
bir düş diğerini kovalarken dua niyetine
göğe ruhunu katmış her kim baktıysa
Görsel: Franz Von Struck
üzerindeki görünmez ağırlık beyaz
kum denizlerinden bir gelenek
zamandan ağır peygamber eteklerinde
kıstırırken seni niyet geceleri
binlerce aç çocuğun kuru dudakları
günahları ayıklayan iri ama kırılgan
siyah giyinmiş sanki papaz tırnakları
ayları üzerine örtmüş imsakları
kovalarken uykunun taşlaşan korunaklarına
sığınacak kadar lokmalara muhtaç
çilesi sırf doğmak olan kara kıtanın
üfledikçe uçuşan karahindibaları
karışıyor mu tövbesiz ağız kokuna aczinde
tavaf ettiğin damak dediğin bir etten kubbe
görmediğini severken gördüğünü unutan
perdelerini kara sürmelerle çeken
ruhlarını kıpırdatmadan kullaşan
o ağzı açık ayran delisi Naci
solgun yüzünde izler derinleştikçe
çağırıyor musun gönlün cenazesine
iftardan sonra, teraviden hemen önce
nefsine yedirdiğin o haltları?
Görsel: Maya Bloch
ayaklarımın altı yanıyor
sanki ateş kuşu ezmişim de kanatları benim
vicdanım zamanım sızlıyor nefes nefese
hafif bir cemiyet yüreğim
toplanırken sırça köşklerim kafeslerimde
eğriliyor zevkle çırpındıkça bahar
rüzgarlarıyla dağılmış tüylerden
günahları gagalamak gafleti
şehvetle taşlıyorum başımdaki şeytanı
soyunsun diye doksan dokuz ismi
yükselirken elim tutmayan elinde
yuvarlak ve ıslak döndükçe dilim
tutkum bedeninden kırmızı masallar
yaratırken tanrım şeytandan aşklar
Görsel: Jen Mazza
bir eksiğin varsa ilk ben bulurum Naci
tanrın gibi düşün beni
içinde sen gibi şıkırdayan deli
şahdamarından da yakın görünmez bir peri
deli olmak için hücrelerini küfre tutan
beş vakit oruç tadında ağzı kudurtan
acayip kadınların fantezilerin
fantezi müziğin sahte kralı bir mehdi
pelerinini örtmüşsün üstüne asan kocaman
duvarlara bakıyorsun mağaran var sanki
hedef etmişken kendini cinlerin emellerine
peygamber mi olacaksın kırkından önce?
kalbin bir daha kırılmadan on dokuz yaşında
bir afetin elinde tutamadığın yıldızlarla
ne anlamı var elin ihanetinin
it ürür kervan yürür, beden çürür
hicretin başladı hücre hücre, sen de hicrettin
bir kıyı en zarifinden inci duası dizilmiş
yüce gönüllü kim, sen kim, anneni kendin boğdun
boş bulutların kısa kemiklerinle
utanmaz bir adam olmaktan bir ayak kırıksın
haydi Naci kaldır, kıpırdat kollarını
yitmeden niyet silkin üzerindeki ölü toprağını
Görsel: “Souls on the Banks of the Acheron” by Adolf Hiremy-Hirschl.
kitabını savurdun göğe martıya dönüştü
çevrendeki çalkantılı deniz maviden yeşile
bir adaya varmadan düşündüklerin
Neruda okuyordun sevdiğinle
kanatlarının altında gri kıvılcımlar
içlerinde yuvalar kurduğun kristal küreler
hicranlarının marifetiyle döndükçe
dalgaları insanlara karıştırdın
bir renk olabilseydin saf ve yoğun mavi
sürüldüğün yerler parıldasaydı
onca ışıksızlığa inat bağrını açtığında
altın nardan ışıl ışıl bir kalp bulsaydın
sevdiğinden her emin olduğunda
bir altın diş düşseydi avuçlarına
dalgalara nazar boncukları dağıtan
her biri yeni doğmuş çocuk gibi
yumru bulutlar daha da sonsuz
kıyılarına anılar vurdukça yeniden
doğan balıkçı kralın tinsel varisi Naci
korkma da yem et korkularını
sevdikçe büyüyen o koca okyanus ağza
“bazen erken kalkıyorum ve ruhum bile ıslak
uzaklarda deniz ses veriyor ve sesleniyor
bu bir liman
burada seni seviyorum”
Görsel: Georges Lacombe “Marine Bleue”
Alıntı: Pablo Neruda
kara sakallarının ardındaki kızıldan öte
çattığın kaşlarının saklayamadığı
benliğinden taşan tüm renklerin kör noktası
kucağındaki o canavarın gergin ifadesi
dinmeyen arzularının bulduğu biçimsiz beden
ah Naci, neden sen hep eksik doğurdun
kanatsız kuşlar, ruhsuz insanlar israfın sesi
kendini yaşlı bir tanrı gibi unutabilmek için
saklandığın dünya ağzı mağaralar kuruyor
yarattığın melun şiirlerin çekirdeklerinde
oturduğun tahtta dinleri çiğnerken gözlerinle
sarıldığın hilkat garibesi senin bir yüzünse
bir hicran, bir kadın, bin kadın sevse de seni
kurulmuşsun tanrı çiğliğine doymadıkça
canavarlaşan aşkın ve senden çalan nefsinle
gel bir keşiş ol sonsuz, keşfet iz düşümünü
karanlıkta el yordamıyla yaşayan sevginle
Görsel: Jeff Simpson
Birini sevemedikçe özür dileyesi geliyor insanın tanrıymışız da yükümlülük varmış gibi; oysa, ya da o ise, elbet bir duvar kifayetsizliği yaratır, baraj yıkılır, onunla yıkanmak teşbihten de öteye geçer de geçer diye dilemek varken, hazır varken.
Saatleri iten o kara katibin donuk yüzünden, içinin zembereğini hareket ettiren o kadar az titreşim, elektrik ve doku kalacak ki, “peki”, “peki” deyişindeki ipek sessizliği sararken seni yaşattığını göremeyeceksin.
Yoksa aşkı tarif ederken çok zorlanan kısık gözlü ve kireçlenmiş eklemleriyle dansları ıstıraba dönüştüren varlıklar olmayı kim seçer?
Elleri kocaman korkuyorsun ondan, ondan. Okşandığında karşılık veren bir sarı-siyah-beyaz kuyruk olsan, kolaylaşırdı yolların atar damarlarından kalbine. Güneşin seçtiği bir üzüm gibi kururdun sevildikçe, dudakların parça parça da olsa, dilin beyaz, güzel konuş, kırma derdi senle aşk derdi olan.
Ama bir savruluşun var ki, kendi içini ters yüz eden bir fırtına altında. Oysa sen ne zaman üste çıktın, ne zaman hayat seni seçti, ne kadarını sen seçtin, ellerini bir torba pirince daldırmış da taşları bulmuş, yalancı ve sevinçlisin.
Senin sevdiklerin de oldu, hayallerinde bitirdiğin, bitiştirdiğin, yatağına kıble kıldığın. Tövbelerin seni içinde hapsedecek kadar imanlı değildi çiftleşme tanrılarına.
Özür dile ele. Özür dilemek erdem her dem. Kendini bilmenin farkındalığı var tohum misali bu basit sözcüklerle yeşeren. Karanlık belki toprağın.
Lakin ondan da kaçacaksın, seni değil onu sevdim diyemeyeceksin, sevmenin ucu uçurtma ipi, aşkın kağıt ve çıta senden değil, ağaçlardan.
Özür dile ormandan, böyle küçük olduğun, süre gelmeden yaşadığın için. Sonbahar sincapları fındık arzularını ve organlarını gezdiriyorlar, sen yapraklara değil dallara inandıkça.
Cihandan dön kırılıp yılmadan. Geçicilik elimizde kına sevgiyle işlendikçe…
Görsel: David Inshaw “She did not return” (1943)