so scared that one day

is not going to be enough to keep

everything  intact

will grow out of PROPORTION

and you won’t be able to contain

the enlarging and the shrinking

the silence and the sound

the world

within you, feeling solid but always scarce, will suffocate

the sanity

the sanctimonious crowds will

eventually distort you into an account

a judgement of sorts

an extension, a supplement to this mess

subtle but not satisfactory

aversion of all the others so far

will not suffice

appearances and realities and post-truths posted

will mark your digital grave

and you won’t be liked or repeated anywhere

tangible

a permanent photo pixelized

pertaining to your absence

will hang from the social media gallows

and your only legacy

the words you have dispersed so freely

so recklessly shunned

will amount to all the days unlived

that you have shone brightly

what you have shown

an illusion of  existence

so scared one day will not be enough

Image: Julia Soboleva

böceğin sırtından güzel bir yüz yaptım sana

karanlığı paylaşırken tutuşalım diye turuncuya

başımız, antenlerimiz henüz dikken

pireler berber, develer tellal iken

kapılabilirken feromonların kokusuna

tüylerimiz aşk aygıtlarımız diken diken

dünya üzerimize kırmızı bir Pazartesi gibi kapanmadan

dokunabilecek ovalarımız, vadilerimiz

kıyafetlerimiz, desenlerimiz biziz

kayan gözlerimiz

hala nehirlere ve nehirler denizlere varırken

diri diri biziz

kuzguna yem olmadan yüreklerimiz

memleketin kanıyla renklenen

sırtlarımız toprağa değmeden

oğullar kovuklarımızda kızları katletmeden

öpüştükçe

bir boynun ulaştığı her zihne

incileri çıkaran eller kurumadan

tacımız yamuk yumuk ancak bir insan

yaratsak da insan gibi yaşatamadığımız

böcek bacakların aklını kaçırmaya yakın

gel bize gene

iyiymişiz gibi süslenip poz verelim