Şiirin resimle buluştuğu yer / where poetry meets art
parmaklarında dünyalar
dönüyor tespihin
teşbihe yakınlığında bul
boncuklara dönüştüğünde sabrı
dakikaların yaratıcıya küfrünü
bedeninde Allah
bir camiye sıkışıp kalmış
minberi yutmuş, kubbeyi sırtlamış
ağıt yakan üç, cemaat olmuş
takkeni kaldırdıklarında
unutmak istediklerini görecekler
el yordamı imanına inat
körlüğe hürmet edecek melekler
————————————
Görsel: “Friday Prayer” by Amira Rahim
insan olabilmenin yolu
orkideler, zambaklar açarken
durmadan içinde, duramadan
solarken zamanın ormanında
bir ağaç olduğunu hatırlamak
kuvveti köklerinde bulmak
eller her sakladığında güneşi
görsel:Erin Hanson “The Path”
renklerin yerine geçen bir his
geçmişin yüzünü yerinden eder
tepetaklak dünyanın sırrıyla
yere değmeden yürümek ruhun izi
görünmez tanrının gümüş sırtında
zar zor inandığım bulutlara
fısıldarken dönüş yağmurları
hiçliğe alışkın, aşka aç der
ölümlü bağrındaki çiçekleri
Görsel: Alexandra Levasseur
çek elini eteğini öptükçe
sözcüklerimi sükunetle gömdüğüm
avuç-içi göğüslerinden
yüzümü yekliğinle ayır
tenini kendime geçirdiğim
çiğ geceleri
o elbisesiz sessiz halin
yalnızın tek kanatlı çocuğu
loş ışığın baldırlarına
peşi sıra çektiğin sırlar
gözlerinin hicran parıltısı
sürüklediğin cafcaflı uçurtmalar
ben ve benden çok adamlar
dalgalarınla yalpalarken
“ölmeyeceksin” avuntusunda topraktan
daha sahtekar ve derin yazgılar
seni benimle ıslatsın
kuyunun tutamadığı su kadar
yaslı yeşil, yosun yosun kabaran
dişi köpek balıkları ve canavarlar
bakışların; sen buharlaşırken taşlarımda
hayalinin katıksız çıplaklığı beni yıkar
tek bir öpücüğü geri döndürmek istediğimizde
zamanın kıyılarında durmak sızın, sızımız
kıvrılır da kıvrılır
arzumuzun beyaz dalgaları
Görsel: Frantisek Kupka “The Wave”
biliyorum kuşların uçuşundan seni
uzakları boynuna asmış yeşil sanki mavi
aralıyor belinden göğsüne su elleri
kanatlarından seni ruhuna soyarken
yaramaz çocuk maskelerin makyajın
yüzü gülen okların uzak kelimelerin
bırakıp giderken seherde kupkuru
bir dağın başına eteklerin döne döne
ana rahmine koca boşluklarla imrenen
gözlerin sararken vücutların ardını
doğuruyor iri iri renk bulutları
altında sürüklenen güneşten turuncu ruhun
ve sen hiç tutmadığın kadar asılıyorsun
babanın beyaz saçlarına ölümü gizlediğin
annenin resmine, kaldırım taşlarına, yapraklara gülümsüyorsun kırlangıç gölgelerine
son dersine girmiş bir öğrenci
kızıl kızıl bakarken dönülmezin eşiğinde
şekli bir kızın şiiri kuşları çok sevmiş
başka yitenler aşklar kadar serçeler
kırmasan kalbini görsen camdan inceldikçe
kendi evin gibi ve köşelerindeki kristal örümceklerle
dans etsen üzerinde zaman kadar zulüm etmeden
bir düş diğerini kovalarken dua niyetine
göğe ruhunu katmış her kim baktıysa
Görsel: Franz Von Struck
ayaklarımın altı yanıyor
sanki ateş kuşu ezmişim de kanatları benim
vicdanım zamanım sızlıyor nefes nefese
hafif bir cemiyet yüreğim
toplanırken sırça köşklerim kafeslerimde
eğriliyor zevkle çırpındıkça bahar
rüzgarlarıyla dağılmış tüylerden
günahları gagalamak gafleti
şehvetle taşlıyorum başımdaki şeytanı
soyunsun diye doksan dokuz ismi
yükselirken elim tutmayan elinde
yuvarlak ve ıslak döndükçe dilim
tutkum bedeninden kırmızı masallar
yaratırken tanrım şeytandan aşklar
Görsel: Jen Mazza
kış günlerinin ucunda
böğürtlen yiyen birer çocuk
cemalinde ışıldayan kelebekler
dudaklar çarpıştıkça
dağılıyor zehirsiz kıvılcımlar
incileri çağlatan tebessüm
saflığın esmer hali eserken
tülleri aralayan gözlerde
kısılmış sonsuz çekingenliği
ahşap bir evin göl kıyısında
dalıyor saklı bir ormana
sarmaşıkları sıkıştırdıkça
koca kedilerin izlerine
tutunduğu dalla sevişmekten
nanesini bulmuş koala misali
usta bir karışım dilimizde
eriyor sözcükleri sevdikçe
Görsel: Carlos Jacanamijoy “A La Hora de Hacer Los Instrumentos”
bir ölümlünün peşinden
kuyruğundan leşinden
vaaz geçen peri yeşilinden
adem elması rahmince çürük
şımarmadan dalında yılan
ihaneti yeşertme tanrım
ayrıl şahdamarımdan
Görsel: Axel Törneman “Absinthe”
boyaların akıyor üzerime
sen hüznü seçtikçe
ve nafile bir nar ihtirasında
çoğalırken dokunduğun yerler
kiraz çiçekleri bahar maskeleri
iki insanın uçurumları
tebessüme bitişik gölgelerde
açıyor ay yüzü sivri
kan dili kalpten kalbe gece
Görsel: Akseli gallen-Kallela “Aşıklar”
sana aidiyetsiz, sensiz
sarıldıkça sen açan baharlar
mucize kendinden bihaber güzel
haydi yarat yaratabilirsen!
nefsimden eksik
denizinde gözlerinin yeşil
kıyılanan gamzelerini
o çiğ tanesi şaheserleri
sev sevebilirsen derinliğinde
sabahında ölüm tanrı olmadan
doğan herkesin gerçeği
ancak sevgisi kadar
uzar da şekerlenir cezbin
sofralar hayaller kurduran
dumansı kadınlar adamlar
zamanın anbean kısalan gırtlağında
sen
iç çektikçe çatlayan aynalar
an yitmeden ismimle
buruşmaya mahkum kadife tenin
kadar kim sevmiş söyle
ellerimin yüzündeki sevincini
Görseller:Luis Ricardo Falero “Le vin Ginguet”, “le Vin de Tokaï” – 1886
gel otur yanıma
sahilin incilerden belinde
çizelim ufuk çizgisini beraber
gece bizi öğütemeden
yeni yılı eskisinden
ayırmayacak kadar mavileşelim
iri ve sessiz
zamanın kum taneleriyle
burnumuzda tüten esrarın
içimize sinmeyen kokusu
gaibin denize açılan korkusu
dokunduğunda
ansızın yarılsa o çizgi
fosforlu sırılsıklam
bir çılgının çığlıkları olsak
göğe ölümünü sermiş sağır tanrıya
kırgın bir çift dost
yalan karanlık ardımızda kalsa
yandığımız kadar
aydınlık
Resim: Devin Leonardi “Long Island kıyısında iki dost”
soğuk örtüsü kış
uykusu elleri cebinde
yıldızların altında
rüya görmek için didinip duran
oluk oluk gözleri akarken
üzerime kar yağdırıyor
sarıldıkça yok olan fikirler
öpücükler iyi niyetler
evinin sıcağında baş örtüsünü sıyırmış
aklını ayrılıktan
bir kadın ayazı kışı seviyor
hatıralarını dizlerine yatırmış
hani özlediği sözcükler
kimsenin diline yakışmazken
üşenmeden düşleniyor
üzerinde en uzun gecenin
sessizliği elbisesini
araladığı gelecekler çünkü
en kara noktanın sırtı yaz
nefretinki aşk
Resim: Edvard Munch “Yıldızların Altında”