Şiirin resimle buluştuğu yer / where poetry meets art
nothing going nowhere
should not deter you from noting
life neatly knit
to be wasted aloud
scribble it down secretively
like secretion
the shoutout is a shitty vocal box
fraud life faking beat box
nobody is listening
like your mama
when you were in her womb
sucking for a song of meaning
but leaning papa phallic spinning
DJ ringing your bell
when no words are numb enough for silence
and nothing is going anywhere
except for the black orgasm
vücudundan sakladığın tüm fikirler
etinle ayrı düştüğün her an
şehrinin her köşesinde
hayaletlere, sen daha fazla düşündükçe
başka solgun insanlara dönüşüyor
*
duruyorum derken yitirdiğin
hayatın
anılarını bağladığın aralıkta
kara bir nokta küçük bir şeytan
çok şeytanlarının en ufağı
sadece kendinden geçtiğinde
görünür kılınan
sana yaşadığın hayatın tekinsizliğini
resmetmek için çarşafa dolanan
boşluğun, senin boşluğunun
geçiciliği
*
kuş tüyünden kanatlandırılan
ağırlığı yüreğinde kalemden kılçık
aklında sokağın başında sırtını
taşlara dayamış bir tane daha sen
düşüşünden keyif alan
yenilginin huzuru
*
düşlediklerini dumandan yaratıp seni
yuvarlıyor duvar yazılarından
tekerlemelere ve
üçlüyüm derken
gene teke döndüğünde elini tutan
gene kendi elin, sıkıştığın gene
kendi mahallen
kendi varlık buharın seni yaşatan
Görsel: Julia Soboleva
balıktan kaçış yok düşlediğimiz yere
kürek çekerken akıntıya karşı
sevmenin bir umudu vardı karşı
yitirdiğimiz vakitle yeşil
yarı çıplak bedenlerden cin çıkaran
bir emir almışız ve çevreyi yok
yere hastalıklarımızla çürüten biz
yitirdiğimiz vakitle mavi
gözlerimizi ayırmamıza sebepse ölüm
ve faşist bir dünya kocaman
bir balığın bedeninde önümüzde
yitirdiğimiz vakitle turuncu
Yunus peygamberin dininden kör sevdalı
dönerken bir sandal sefasından
deniz sadece git gel ikimizin arasında
yitirdiğimiz vakitle kara
ufukta git gide küçülen çizgi
o eski parlak tenimizde açılan
bizle açılan kırışıklar, dalgalar
yitirdiğimiz vakitle kırmızı
ışığın bizi kör ettiği düşler tutkuyla
boğulan bir ülkenin canavar
yüreği hemen küreğin ucunda
yitirdiğimiz vakitle beyaz
bunca su yutmuş ölmemiş
sevdiğimiz günler, sokaklar, yüzler
suyun üzerinde salınıyor
what if an angel descended right now
and forced you onto your knees
held your jaw tight
unable to see your guilt
for all that grace trailing the wings blinds
mistaking you for Mary, yes, yes
the immaculate, the impeccable, the pure
holding a budding flower white like a staff
to bless you, to take you up
but you look down
holding a flower as a token of sold love
a sign of the Rapture is lost on you
and you are no Mary
a wrench, a wretched thing, who can only
sin and produce blasphemy
you consider yourself as low, left-over, licked
and think you’ll be damned
and it is the final moment
but it is just an error
an honest mistake by God who
also allow millions of children to die
an old-school angel sent to the wrong place
at the wrong time
when you were expecting a cock, a torture tool
but it will be a holy peacock
you’ll be absolved
all white
in a different light
and you are a man again
amen
kırmızı ağacın gölgesi
sıkıştığın yuvan, dar gelen odaların
içinden çıkamadığın koridorların
dua pencereye sığmayan kolun
dinin çiçek döküyor
çiçek değil de sanki kardan örümcek
tevekkül cinsiyetsizliği
dalların arasından budaklanan
mavi arzunun ancak akşama yetişmesi
haydi kalk, kalk
evini elbise gibi giy ve gel
masanın üzerinde bir şey var
kızıl ağaçtan doğmayan
seni mutlu edecek keskinlikte
bileklerin parıldıyor
çamur olmadan gümüşsün teninde
yeşil tüylerini sana uçsuz bucaksız otlak eden
tanrının sırtında ev hapsi
orman senin için değil
senin için orman
tutuştuğunu bilmeden yandığın için günüm aydınlanıyor diye
kimsenin ayak basmaya cesaret edemediği kıyıları düşlüyor
ölümün kuşların getirip götürdüğü bir mevsim olduğunu
odaya astığın tablonun içindeki ressamdan hınçla sanıyorsun
***
uzandığın divanda kimsenin aidiyet hissetmediği memlekete
dönüşen kelime ve rüyalardan bir insanı alev alev bıçaklıyor
her ahın bir dönüşü, haritada bir köşesi olduğunu unutup
kendi varlığını ancak acıların bastırdığı noktalarda buluyorsun
***
bir odada bin baykuş yetiştirince düşünceyle her tabutu
ıslak kuru alevli bantlı açık ve şehvetli her kutuyu açmaya
sırf sarışın olduğun için ışığın sen olduğunu yanmadığına
aldanıyor, uyanamadığın her gece bir çocuğunu yiyorsun
ağzımı kocaman açtım bir bebek yiyecek kadar
bir meleğin kurutulmuş kanatlarındaki karınca dualarını
hatmedecek kadar dilime hakim ve şehvetin atlı karıncasında
ahdimi bilerek yenilerken yenilen her şeyin
eti ve gürühlarla sevişmeye tövbe etmiş genç
bir yobazı öğün
edebilecek kadar öğütücü dişlerimi geçirdiğim günleri
damak tadımı bilmiyorsunuz anı kurutan turşubazları
uykuluk durgunluk açlık ve karmaşa
sonsuz esneyiş tuzağıma tuz biber ekecek
olan gözlerimin diş minelerimin
parlaklığında açıldığını o an fark eden şeytanın
tane tane anlattığı günah lokumlarını evire çevire
evime inime dinime imanıma ayı pençesi geçirdim
parça parça yeniyoruz kış kancasını
etimiz şehrin dolabında asılı
gördünüz mü beni?
kabak ve kavun ağaçlarının altında
çocuk tüylü yükseldikçe nefes alan
yeşil biri kaftan giymiş masal soluyor diri
adam silüeti içi kof üzerinde deri
mantosu var görmez güruhların
topuğumun altında
diken bir yaratılış mucizesi
İsa asi
ters tutup kar küresinden
sallanırken ıslak bir çölde ceviz ağacında
tepe çukur
ölüm düğün
yırtılış örgü
develerin dilinde dönen
akla varamayan akla karayı seçen
tüm bu gerçek olamayacak imge benim körlüğüm
göz işçiliğim söze angarya
başlarken biten
çürürken parlayan
Görsel: Ravi Zupa
bir bedeni diğerinden çıkarırken
diğeri hep diğeri
boşluğun gözleri aşkın üzerinden yürüyor
hakikati ters çevirircesine hayatına kilitlediğin
aynaya karşılık gelen mi seni gören mi
çok sevme ama sevil e mi
senin için ölenlerin bahçesinde bileğine kadar toprak
paranın aşka çevrildiği atölyede eli ağzı bağlı
çiçek atıyor göğün işaret eden eli
bazı bazı kaçamak bakışlar uyanışlar
bir bedeni diğerine çıkarırken
devşirdiğin aklında kalanlar
devşirirken bedeni beyazlaşan kırışan
kokuyu ismi unutuyor da insan kendi elini
bir veya birkaç organı ödünç vermiş gibi
insanları unutmak için acı
acı lazım tekrar eden
günahlara bitişmiş üşüyen
silkip atmak seni tutamayan bedeni
Görsel: Ettore Aldo Del Vigo
biçimsizliği seviyorum anamın kuzguna dönüştüğü
akşamı
kedilerin koridorlarda koşarken duaya
benzer sesleri
benim çıkardığıma kanatlarım şahitlik ederken
eve kaşlarıyla dönen babamın tüyleri
ayaklarını bitiştirirken ilaçlarımızı bulmak için
kabarttığı
dönme dolaplara asılıyorduk lambanın cini
bizi sevdiğini
hatırlayacak ve sevdiğine yemin edecek
günahları tükürür gibi affedecek bir aidiyet
ışığı insanca yanmak için
akşam ezanını ve arkasındaki gölgeleri
izliyor
parıldayan göğüs kubbemiz olduğuna yemin etti
her iyi olduğumuzu söylediğimizde bir inci kopardı
ömrümüzün sahih olduğuna
boyna dolanan o yılan
kolyeden ancak ruh kanatları ve yüzü kadın kaldı
kuşun kadını kanadının koptuğu an
kıyamet kopmadan tek olduğumuza
inandırın duayı kuşa
we never asked for it, but death came early
stains and color-depth here and there
on the fabrics of time, a severed head is a banner
on a cloth banner is a head, is a God
a repetition of the mind-body duality lit ablaze
mixing sanity with time and mimick with error
time travel is a state of mind without bays
have you thought about not existing?
before birth or after death
you’re part of whoever you’ve met
high as a meth-head, low as a fundamentalist
thinking diagonally pinned to the forehead
oozing blood is four-shadowing
Saint Veronica comes and wipes your sweat
dirt and blood, grinding-pride-grounding
everyone needs forgiveness-sweet
Image: The Veil of Saint Veronica
seni kimse kurtarmayacak cinsiyetinin
sarı saçları papatyalarla açıldığında
kızardığın ve olduğun küçük şeytanı bir
sen başını yastığa koyduğunda uyandırırsın
ormanın cinlerini saldığın elma ağaçları uzaktan
herkes çocuğu sarışın mavi gözlü olsun ister der
hayıflanır her sene on bin çocuk buharlaşır
kimi amcasının dölüne karışır kimi babasının sigarasına
kimi de ezilir anasının apış arasında
ki sen güzelliği tutacak o kadar çok şey aradın ki
narin kalıyor ölümün dudaklarda
çok hafif hatırlanmak için iki hafta sonra
küfrün zevkinde seni hep şeytanlaştırıp sarıyorlar
öleceğin yeri ve günü seçercesine bir serçe
öyle seç arzularını, çünkü seni unutacağız